SELAM, NABER?

İşte bizim ülkemizin başındaki insanların sıkıntısı. Çok net.

horgormegaribi:

Ben uyarmıştım.

Sefil hayatımdan çok fazla bir beklentim yok aslında. Her insan gibi bende arzuladığım şeyleri yapmak, yapmaktan zevk aldığım şeylerle uğraşmak, aşık olmak, aşık olduğum insanla beraber olmak, bana değer veren insanlarla mutlu olmak istiyorum. Çok bir şey değil yani. Ama son yıllarda sahip olduğuma mutlu olduğum şeylerin %85’i varlığından bile emin olmadığım üstün güçler tarafından yavaşça yok olması için ayarlanmış sanırım. Elimden kayıp gittiğini görebildiğim şeyler var. Özgürlüğüm, sevdiğim insanlar gibi. Yapmak zorunda olduğum ama yapmaya cesaret edemediğim şeyler var. Daha önce de söylediğim gibi korkağın tekiyim çünkü. Kabul etseniz de etmeseniz de biliyorum çoğunuz benim gibisiniz. Kendisini bile memnun edemeyen, bir halt beceremeyen kendi saçmalığında boğulmuş başkalarına muhtaç küçük insanlar. Ortalama 60-70 yıl nefes alıp vereceğiz. O kadar zamanı nasıl geçireceğimiz bizim elimizde. Şahsen bana değerlendirmem için verilen zamanın belki de en güzel 20 senesini doldurdum. Dönüp baktığımda boşa harcandığını gördüğüm 20 sene. Kimse beni sevmiyor, hayatım bok gibi tripleri atmak değil amacım. Dünyadaki diğer canlıların genelinden çok daha iyi bir hayatım olduğunu biliyorum. İnsanoğlunun en büyük özelliklerinden biri olan doyumsuzluk belki de sorunum bilmiyorum. Bana koyan şey şu, niye olmuyor ya. Niye istediğim gibi kalmıyor hiçbir şey. Niye istediğim gibi olmuyor. Hayal kırıklığı olmak istemedim, yapamadım. Olduğu andan itibaren yanlış olduğunu bildiğim bir şeyi bırakamadım, cesaret edemedim. Her gün yüzlerindeki yazıklar olsun bakışını görmek istemedim. Geçici olsa da iyi hissetmek için kendimce bir şeyler yapmak istedim. Bir şey istedim ya. Sadece bir şey. Olmadı. Yine ufak planlarım tutmadı, yine beceremedim yani. Bir şekilde devam etmemi sağlayacak olan şey de yok artık. Olmayacağını, olmak istemediğini görebiliyorum. Bazen yapabileceğin bir şey olmuyor işte, bu da öyle durumlardan biri. İnsanlara verdiğin değeri geri alamamak kötü, insanlar kötü. Seninle ilgileniyormuş gibi yapıp içten içe sadece kendisini düşünüyor hepsi. Evet sende öylesin muhtemelen. Kendini mutlu etmek için yapılması gereken de o belki ama ben hiçbir zaman yapamadım onu. Gerizekalıyım. İçinde boşlukla doğan insanlardanım sanırım. Dexter Morgan’ın hafifletilmiş ve kana susamamış hali gibi. Duygularım köreliyor gittikçe. Rol yapmam gereken şeyler artıyor. Güçlü göründüğümü söylerler, ki aslında bir o kadar güçsüzüm. Nefes almak için bile güç bulamıyorum bazen, çabalamak anlamsız geliyor. Sebeplerim komik geliyor olabilir size. Belki de gerçekten öyle, ölüm varken böyle şeyler komik çünkü doğru. Ama ölene kadar ufak hayatımın ufak sorunlarıyla uğraşacağım işte böyle. Bu arada Coldplay paylaştığıma bakmayın, Halil Sezai dinliyorum gizli gizli. Her neyse ya bunların hepsinden size ne sonuç olarak, akşam akşam baya kafa siktim. Yeterli.

(Kaynak: sleepingfishies, dailymovement gönderdi)

fuckyouverymuch:

We dream.

(Kaynak: moeysphotography, dailymovement gönderdi)

Bu videoyu bulduğumdan beri replay’e basıp bir kere daha demekten laptopun başından kalkamıyorum. Öyle iyi.

Hani bazen etrafın insanlarla dolu olsa bile kendini yalnız hissedersin, mutsuzsundur, hayatinda bir şeyler yolunda gitmiyordur. Tam olarak ismini koyamasan da bilirsin. İşte onun gibi bir şey.

AYNEN BÖYLE İŞTE.

Bazen ne kadar imkansız gibi gözükse de, ne kadar değerli olsa da vazgeçmek gerekiyor çocuklar. Her şey mutlu sonla bitmiyor maalesef. Bu da ne kadar çirkin olsa da modern dünya masalı işte.